شد به محراب و، نيايِش ساز کرد

حمد و تسبيح خدا آغاز کرد

در قيام و در رکوع و در سجود

پاي تا سر محو وصل دوست بود

دوست را ميديد وغير از دوست هيچ

هر چه جز نقش ولاي اوست هيچ

عاشق بي خويشتن عاشق بود

عاشق آن باشد، که او صادق بود

عاشقان را فکر حيلت ساز نيست

عشق با سوداگري دمساز نيست

عاشقي، از خويش هجرت کردن است

نيست عاشق، آنکه در بندِ تن است

بايد اول برگِ هجرت ساختن

پس به عشق و عاشقي پرداختن

عاشقان، بار سفر بر بسته اند

رشته جان از جهان بگسسته اند

سر نهاد بوتراب، اندر تراب

بود غرق شوق و شور و التهاب

محو جانان بود و، ا ز خود بي خبر

کآمدش شمشير زهرآگين به سر

غنچه ي لبهاي او، از هم شکُفت

نغمه ي «فُزتُ و ربّ الکعبه» گفت

طاير دل را، قفس بشکسته ديد

مرغ جان، از دام تن وارسته ديد

بانگ « عَبدي اِرجعي» را گوش کرد

باده از جام شهادت نوش کرد

ذِکرِ «إنّا لله» اش، بر لب گذشت

طاير جانش، ز مرزِ شب گذشت

نقش شد بر فرشِ محرابش ز خون

آيه ي «انّا اليهِ راجعون».